Wywiad z dr. Tomaszem Zalewskim z WOPR, cz. 4 – uprawnienia wymagane za granicą
Rozwój żeglarstwa w Polsce w naturalny sposób powoduje, że coraz więcej naszych rodaków pływa po akwenach poza polską strefą brzegową. Dostępność łódek czarterowych, rozwój locji elektronicznych i spadek cen biletów lotniczych cały czas przybliża nas do świata. Aktualnie polscy żeglarze nie mają już takich ograniczeń jak ich koledzy z przed lat i często korzystają z możliwości swobodnego wyboru akwenu.
Zapraszamy do lektury czwartej i ostatniej części wywiadu z dr Tomaszem Zalewskim Członkiem Dyrektoriatu International Lifesaving Federetion i Prezesem Zachodniopomorskiego WOPR.
Krzysztof Kozlowski: Jest Pan Członkiem Board of Directors ILSF http://www.ilsf.org/about/organogram/bod. Jakie należy mieć uprawnienia lub czym się legitymować aby zgodnie z przepisami i obyczajem żeglować zagranicą?
Tomasz Zalewski: Odnosząc nowe regulacje prawne dotyczące uprawiania żeglarstwa i motorowodniactwa do innych państw, zauważyć można, że rozwiązania te są bardzo zróżnicowane. Konkretne rozwiązania prawne są uzależnione od wielu czynników, jak: tradycja, poziom rozwoju społecznego, uwarunkowania prawne, stopnia trudności szlaków żeglownych. Wszędzie bezpieczeństwo jest jednak główną zasadą wyznaczającą zakres regulacji. W UE nie ma wspólnej strategii na ujednolicenie przepisów w zakresie patentów żeglarskich i motorowodnych. Każde państwo posiada własne regulacje prawne w tej kwestii.
W Niemczech są odrębne przepisy regulujące żeglugę na wodach śródlądowych i morskich oraz dodatkowe lokalne regulacje prawne w miejscach o dużym natężeniu ruchu i skomplikowanych nawigacyjnie. Niektóre landy nie wymagają patentów dla jednostek posiadających moc silnika nie większą niż 5 KM i o określonej długości kadłuba. Ponadto istnieją tzw. patenty czarterowe, gdzie podmiot czarterujący organizuje szkolenie skippera (musi być dobra pogoda, ograniczony i bezpieczny akwen). Obcokrajowcy mogą żeglować zgodnie z uprawnieniami nadanymi w kraju pochodzenia (pływając pod tą banderą). Państwowe dokumenty są wydawane przez narodowe federacje sportu właściwe dla żeglarstwa i motorowodniactwa.
Francja oddzielnie określa przepisy dla żeglugi śródlądowej i morskiej. Istnieją tam dwa obowiązkowe patenty dla jednostek o mocy silnika powyżej 6 KM. Pierwszy pozwala żeglować jednostkami do 20m długości, drugi – bez ograniczeń tak na morzu jak i śródlądziu.
Wielka Brytania jest krajem z ogromnymi tradycjami żeglarskimi, która oficjalnie posiada system nadawania uprawnień przez RYA (Royal Yachting Association), ale dla jachtów lub łodzi o długości kadłuba do 24m patenty nie są wymagane. System wprowadzony przez RYA przewiduje nadawanie certyfikatów żeglarskich i motorowodnych z innymi dodatkowymi uprawnieniami o charakterze specjalistycznym.
Chorwacja posiada bardzo mocno rozbudowany system patentów. Podstawą jest jednak wyporność kadłuba (przedziały: 20 ton, 100 ton, 500 ton). Stopnie uzyskuje się po zdaniu egzaminu.
Żeglując po wadach Hiszpanii na jachtach o długości powyżej 5 m i mocy silnika powyżej 3,5 kW należy posiadać odpowiedni patent. Osobne warunki trzeba spełnić pływając na skuterach wodnych. Wyróżniono 3 poziomy uzależniając je od mocy silnika w przedziałach 40 kW i 80 kW.
Holandia przyjęła model nieformalnych uprawnień w zakresie uprawiania turystyki wodnej. Konieczność posiadania formalnych uprawnień wymagana jest dla prowadzenia jednostek o długości większej niż 25m.
Stany Zjednoczone Ameryki Północnej nie posiadają jednolitych przepisów żeglarskich. Każdy stan ma prawo do własnych regulacji. Narodowa federacja żeglarstwa odgrywa znaczącą rolę, która wprowadziła własny system szkolenia obejmujący 7 stopni uprawnień.
W wielu krajach by móc swobodnie żeglować lub wypożyczyć jacht wprowadzono wymóg wykupienia ubezpieczenia.
Europejska Komisja Gospodarcza Organizacji Narodów Zjednoczonych na mocy Rezolucji nr 14 i 40 wprowadziła Międzynarodowy Certyfikat dla Operatorów Statków Rekreacyjnych, zwany International Certificate of Competence (ICC) umożliwiający osobom posiadającym ten dokument do odbywania rejsów w krajach uznających i zalecających go. Europejska Komisja Gospodarcza co rok publikuje informację, o tym które państwa ratyfikowały powyższy dokument. Polska dotąd nie przyjęła Rezolucji nr 40, natomiast przygotowane i funkcjonujące już rozporządzenie uwzględnia rozwiązania zawarte w powyższej rezolucji. Wśród wymagań niezbędnych do międzynarodowego świadectwa są:
1) ukończenie 16 roku życia;
2) spełnienie warunków zdrowotnych;
3) zdanie egzaminu.
Rezolucja umożliwia uzyskanie certyfikatu europejskiego osobie, która posiada już certyfikat krajowy bez konieczności zdawania kolejnego egzaminu, pod warunkiem spełnienia wymagań odnośnie egzaminu i został doprecyzowany do rezolucji załącznikiem nr 1. Zalecenia z zakresu egzaminu ICC uwzględniono również w załączniku nr 4 do rozporządzenia dla dwóch pierwszych poziomów tj. żeglarza jachtowego i sternika motorowodnego.
KK: Wynika z tego, że jeszcze jest w Polsce sporo do zrobienia. Jakie są plany WOPR na najbliższe lata?
TZ: Marzy nam się systemowe rozwiązanie kwestii bezpieczeństwa wodnego. Do tego potrzebne są nowelizacje przepisów uwzględniające zaangażowanie wszystkich interesariuszy.
KK: Bardzo dziękuję za rozmowę. Mam nadzieję, że może dzięki naszemu spotkaniu będą Państwo mieli mniej pracy w najbliższym sezonie.
Koniec części czwartej, ostatniej.
Tags: WOPR